Het is met enige trots dat het ambassade-bureau kan melden dat binnen zeer afzienbare tijd de tekst van enkele spreekbeurten van de ambassadeur in druk zullen verschijnen. Het betreft hier de lezingen  "Moderniteit van de Islam" (Laleli University, Istanbul, d.d. 2 mei 2008)  en "De Kunst van het Waarnemen"  (Natuurlijk Museum, Amsterdam, d.d. 17 juni 2007).

De ambassade hoopt hiermee allen tevreden te stellen die hierom de afgelopen tijd zo nadrukkelijk hebben verzocht.

Sinds enkele weken wordt de ambassadestaf overstroomd met verzoeken tot stellingname inzake de een of andere film die door een zekere Wilders (Geert?) zou zijn (worden?) vervaardigd met als doel de mensheid in Nederland en omstreken te waarschuwen voor een vermeend moslim-gevaar te land, ter zee of waar ook ter wereld. Een vaag verhaal. Hoe dient een ambassade stelling te nemen in een dergelijke ondoorzichtigheid?

De Ambassade van Mars neemt een aardbewoner waar die zichzelf, al filmend, steeds gewichtiger gaat vinden. Conclusie 1: IJdelheid der ijdelheden, enz. enz.  Het narcisme is zoals gewoonlijk weer overweldigend. (Zie de cursus: "Denken voor beginners".) 

Daarnaast bespeurt de Ambassade een zekere mate van oprechte bezorgdheid van een kleindenker die zich bedreigd acht door vreemde en onbegrijpelijke krachten en zichzelf een heldenrol indenkt. . Meent hij dat nu echt? Conclusie 2: Een schoolvoorbeeld van angstdenken. (Zie de cursus: "Denken voor beginners".) 

Vervolgens ontdekt de Ambassade een volkje van handelaars en grutters dat zich beroerd veel zorgen maakt om de negatieve invloed die de heldendaden van onze wat verlate zuidoostfrontstrijder op de handelsbetrekkingen van de Lage Landen met de Moslim-wereld zullen hebben.   Conclusie 3:  Een fraai voorbeeld van kleindenken (Zie de cursus: "Denken voor beginners".)

Tenslotte kan de Ambassade van Mars zich niet aan de indruk onttrekken dat de westerse wereld zich niet realiseert wat hier, op grotere schaal, eigenlijk gaande is. 

De Ambassade, die waarneemt vanuit wat ruimer perspectief dan voor de meeste aardbewoners gebruikelijk is, constateert een groeiende irritatie in de islamitische wereld, gevoed door een minderwaardigheidsbesef als gevolg van een reeds eeuwenlang durende westerse expansiedrift en zelfoverschatting. Dat zet kwaad bloed. Dat geeft gelazer. Je altijd maar beter voelen dan anderen, omdat je toevallig een effectiever economisch uitbuitingssysteem of moordwapen hebt uitgevonden, of een zogenaamd universeler filosofisch stelsel hebt bedacht, of een verlichter geloof of juist non-geloof hebt uitgedokterd, dat alles leidt onherroepelijk tot billenkoek. En wanneer je dan, na eeuwen en eeuwen zelf aan gekleurde jongens slaag te hebben uitgedeeld eindelijk een keer zelf twee door Arabo's bestuurde verkeersvliegtuigen door de gevel van je kapitaal-paleizen binnen krijgt, is dat dus niet meer dan logisch. Als je dan vervolgens daarover zó een toestand maakt dat je de halve Islamitische wereld tot een Nieuwe Orde denkt te moeten dwingen, is dat ziekelijk. Of beter: verdacht.  

Voordat de eerste explosiemotor was bedacht, had men hier niet de geringste belangstelling voor de eindeloze woestijnen van het Arabisch schiereiland of de kusten van de Perzische golf. Hooguit zo af en toe een rel over de Heilige Stad of een knokpartij over de macht rond de zeestraten of de Balkan. Met de komst van de fossiele brandstofslurpers brak de pleuris uit en wenste elk zichzelf respecterende imperialistische grootmacht een stukje woestijn als "mandaatgebied". Daarna werd de staat Israël als uiterst effectief westers breekijzer gecreëerd en toen was de boot aan. Vanaf de kruistochten tot en met de "vredesmissies" van het Witte Huis is het rotzooi tussen twee werelden. Incompatibilité d'humeur tussen twee elkaar vreemde culturen. Er blijkt geen sprake van een religieus probleem; het draait weer allemaal om politiek, economie, macht, kortom: de eeuwige angst voor een leeg etensbakje.

En dan plotseling de Verwildering in het kleine Nederland. Doodsangst voor moslim-mediterranen die we zelf hier naar toe hebben gesleept en vanuit pronkzucht over eigen morele correctheid niet meer weg durfden sturen. Ze waren immers helemaal niet welkom, met hun rare gewoonten en malle geloof. En ons dan, zelfingenomen moraliserend, verbazen over inbugeringsproblemen. Over burgerlijk gesproken. Kotsmisselijkmakend.    Conclusie 4: gebrek een visie, aan overzicht en aan relativeringsvermogen. (Zie de cursus: "Denken voor beginners".)

Tijd voor de Wildertjes dus om zich bewust te worden van de eigen positie, bescheidenheid en wellevendheid te betrachten en zich te bezinnen inplaats van onzin uit te kramen en bombarie te maken. 

Slotsuggestie: de heer Wilders en consorten van regeringswege verplichten de volledige cursus "Denken voor beginners" te volgen en met bevredigend gevolg af te sluiten. Op staatskosten. Probleem opgelost.

Rest ons de taak nog vijf miljard andere aardbewoners aan een cursusbewijs te helpen.

Op zondag 17 juni a.s. is de Ambassadeur van Mars uitgenodigd door Het Natuurlijk Museum van Stadsdeel De Baasjes, Amsterdam, tot het houden van een kort referaat over het onderwerp "De kunst van het waarnemen".  De Ambassadeur zal met genoegen ingaan op deze bijzondere uitnodiging.

In deze lezing zal aandacht worden besteed aan het fenomeen van de objectieve waarneming en de waarde van empirische wetenschap in het algemeen. In het bijzonder zal de Ambassadeur een beschouwing geven over de opmerkelijke figuur van de beroemde Marsonderzoeker Percival Lowell en diens wonderbaarlijke ontdekkingen. Kernvraag die aan de orde zal komen is de aard van de relatie tussen fantasie en wetenschap.

Voor belangstellenden verwijzen wij naar de site van de museumtentoonstelling: www.natuurlijkmuseum.nl .